Θα' ρθει ποτέ

η ώρα τούτη η ποθητή

που λεύτεροι οι λαοί

θα ζουν ειρηνικά;

Πόλεμοι, όπλα, τανκς

εφιάλτες μακρινοί

αιώνων περασμένων

γραμμένα σε βιβλία ιστορικά.

ΠΟΛΙΤΙΚΑ

Ολυμπος

1942...η νύχτα

έσμιγε πια με τη μέρα.

Μια ομάδα ανταρτών

αγόρια και κορίτσια

μουσκεμένα ως το κόκκαλο

βάδιζαν πεινασμένα

στο κακοτράχαλο μονοπάτι του Ολύμπου.

Στο βάθος...ένα αχνό φως

το πρώτο σπίτι του χωριού.

Η ελπίδα για ένα πιάτο φαγητό

ένα στεγνό ρούχο

ένα γρήγορο υπνάκο στο πάτωμα.

ΠΟΛΙΤΙΚΑ

Οι φυλακές του κόσμου.

Τη νοητή γραμμή

χωρίς τη θελησή σου

αν ποτέ περάσεις

θε να βρεθείς πιασμένος

σε γρανάζια που αφήνουν

σημάδια ανεξίτηλα

στο σώμα, στην ψυχή.

Κι αν τα σημάδια

πάνω στο σώμα

σβήστηκαν με τον καιρό

ποιός τάχα μπόρεσε ποτέ

να γιάνει την ψυχή;

Τα σίδερα της φυλακής

άνοιξαν χαρίζοντας

στο σώμα Ελευθερία

μα η ψυχή για πάντα έμεινε

σ' αόρατο κελί φυλακισμένη.

ΠΟΛΙΤΙΚΑ

Αφγανισταν ΙΙ

Ενα παιδί

που θα' πρεπε

να κοιτά τον ουρανό

και να μετρά

αστέρια

μετρά αεροπλάνα.

Αεροπλάνα βομβαρδιστικά

σκορπούν

το θάνατο

τον τρόμο

τον όλεθρο

πάνω στη γη.

Σύγχρονα.

Εξυπνα.

Αψογης

τεχνολογίας αεροπλάνα

σκοτώνουν παιδιά

που τα' φεραν

στον κόσμο για να ζήσουν

να χαρούν

να συνεχίσουν

τη ΖΩΗ!

ΠΟΛΙΤΙΚΑ

Μέσα από τα σίδερα

της φυλακής σε λάτρεψα.

Λάτρεψα την αρμύρα σου

κι ας μην έφτανε ως εδώ.

Λάτρεψα το βαθύ γαλάζιο σου.

Κοχύλια ποικιλόχρωμα μάζεψα

ξυπόλητος στην άμμο τη χρυσή.

Τα κράτησα μεσ' την παλάμη μου

κι άκουσα το κύμα που έσπαγε

στο σκάλισμα των βράχων...

Εμοιαζε τραγούδι για τη Λευτεριά.

Αποκοιμήθηκα πάνω στο σκληρό

ξύλινο κρεβάτι του κελιού.

ΠΟΛΙΤΙΚΑ

Νανούρισμα-

Γιε μου

όταν εσύ βάδιζες

στο απόσπασμα

εγώ σε νανούριζα νοερά

μωρό στην αγκαλιά μου.

Σου τραγουδούσα

για ένα όμορφο

κόσμο ειρηνικό

χωρίς πάθη

χωρίς μίση

που οδηγούν στο θάνατο.

ΠΟΛΙΤΙΚΑ

Ονειρεύομαι

Κλείνω τα μάτια

κι ονειρεύομαι.

Ενα κόσμο ειρηνικό

χωρίς πολέμους.

Ενα κόσμο χωρίς διακρίσεις

με δικαίωμα στη δουλειά

στη μόρφωση, στην περίθαλψη.

ΠΟΛΙΤΙΚΑ

Λωρίδα της Γάζας

Νύχτα χωρίς φεγγάρι

σκοτάδι πυκνό αγκαλιάζει

τον καταυλισμό των Παλαιστινίων.

Ενα φως κινείται

ύπουλα, αργά, μεθοδικά.

Οι ερπύστριες ταράζουν

την ησυχία της νύχτας.

Ενα τανκ στρέφει

το μακρύ κανόνι του

στον κοιμισμένο καταυλισμό

κορπίζοντας το θάνατο

σε γέρους και μικρά παιδιά

χωρίς κανένα ίχνος ανθρωπιάς!

ΠΟΛΙΤΙΚΑ

Βίκτωρ Χάρα

Ο Βίκτωρ Χάρα

ο Χιλιανός τραγουδιστής

δεν τραγουδά πια.

Του τσάκισε τα χέρια

η χούντα του Πινοσέτ

πριν τον δολοφονήσουν

για να μη μπορεί να παίζει

στην κιθάρα τα τραγούδια του.

Νόμισαν έτσι πως η κιθάρα

θα σταματήσει να' χει

φωνή και αισθήματα.

Εκείνος δεν υπάρχει πια

μα τα τραγούδια του

και η κιθάρα του

θα είναι πάντα εδώ μαζί μας.

ΠΟΛΙΤΙΚΑ

Ο Στρατιώτης

Ολος χαρά ντύθηκε στο χακί.

Ηθελε κι αυτός να υπηρετήσει την Πατρίδα.

Καλός, υπάκουος, πειθαρχικός

ήταν ο Στράτος στο στρατό.

Κάποιος θυμήθηκε πως πόλεμος

να γίνει έπρεπε, πόλεμος συμφερόντων.

Τον έστειλαν το Στράτο να πολεμήσει

σε τόπους μακρινούς, όμως αυτός

δεν ένιωθε κανένα μίσος για τον εχθρό.

Συχνά μονολογούσε κι έλεγε:

-Αφήστε με στο σπίτι μου να πάω.

-Τι γυρεύω εγώ εδώ; Μακριά από την Πατρίδα;

-Γι' άλλων συμφέροντα σκοτώνω.

-Αφήστε με στο σπίτι μου να πάω.

Ο Στράτος γύρισε

στο σπίτι του μια μέρα.

Κλεισμένος σε μια κάσα

σκεπασμένη με τη γαλανόλευκη.

Ητανε λέει ήρωας.

Πολέμησε για την <<Πατρίδα>>.

Ομως στην κάσα ήτανε μισός

του λείπανε δυο πόδια κι ένα χέρι.

ΠΟΛΙΤΙΚΑ